Monday Blog 30 March 2020

Time for a new bloggie in English today! How is everyone handling the whole corona situation? I’ve decided not to watch the news anymore. If there is anything I need to know, I will find out anyway. Via a press conference, breaking news or my husband, who doesn’t get stressed so easily as I do. 

Because one way or the other; this is a stressful period. We are both working from home and at the same time trying to homeschool our kid. Luckily, we only have one, who is smart enough to figure out most things for himself. But I’m not jealous of the parents of two, three or more kids of different ages and I have a lot of respect for single parents who have to manage all of this on their own. You are heroes!

Apart from a corona situation, I also still have my ankle situation. But I’m making Progress (pun intended) here. I actually started “walking” very slowly last week and it’s getting better and better every day. Today I started wearing my support stockings again, to prevent swelling. Go Granny Sister, but I’m so happy that the pains that I used to have daily are way less.

I still need a lot of Patience 😉 but by the time this is all over, I bet I’ll be able to do some serious fangirl jumping and dancing again. In the meantime, I try to keep the stress at the lowest possible level and I have two things to do that:
1. Young Living essential oils;
2. a band called Take That.

I have never been so thankful that I discovered the oils. It took me almost a year to find out what I like and what works for me, but now I can’t imagine my life without it. And remember that I am the most sceptical person you can image when it comes to all things natural. But more than once, I got my confirmation that this sh*t really works! So now I’m in full defence mode and trying to reinforce my immune system so that this virus can’t get to me or my men. My son chooses his oils by heart and not by reason. He ‘feels’ what he needs. My husband is still a bit sceptical and leaves me with my “witchcraft” but he is also still not sick…. Just sayin’…*

Boost your immune system with Thieves, Purification and Lemon oil.

And then there are my other boys of course. Thank you Gary for getting us through the days with the Crooner Sessions. Every day at 6PM (in The Netherlands) is a great way to celebrate that we survived another day of home office and schooling. And could there be anything better than the one and only Robbie Williams singing you a lullaby (well, sort of) on Instagram Live before you go to sleep? Thank you Howard for our regular dose of Howard Humor. We really need humor These Days to keep us going. And thank you, thank you, Markie for a little chat on Insta Live, despite the bad connection ha ha. Boy, have we missed you! And we rather have a blurry Mark than no Mark at all.

Thank you for the happy little moments during the days in quarantine. And thank you fellow Thatters for sharing all the memories of the great year we had last year. So good to see all these pictures again en let’s just be grateful that the virus didn’t hit us last year. We had the opportunity to have a wonderful #TT30 Odyssey. Let’s keep the memories alive. We might be apart in distance, but we are together by heart.

Stay strong everyone, stay healthy and most of all: #stayathome.

XOXO,
Your Twisted Sister

* If you want to learn more about this, just send me a DM or an e-mail. This is non-commercial content, only based on my own experience with products that I buy myself.

Blijf THUIS!

Misschien moet Frans Bauer de natie eens toespreken, want daar luistert driekwart van Nederland wel naar. Of een andere vreselijke volkszanger. Sorry als je niet tegen mijn sarcastische manier van schrijven kunt, dan moet je me niet volgen. 

Mijn humor, soms met een zwart stippellijntje erom, houdt me op de been in deze absurde tijden. We moeten elkaar steunen en we moeten dit SAMEN doen. Maar als je de adviezen van het RIVM niet serieus neemt, dan WIL ik je niet eens als volger en dat spijt me niet. 

Als je achter mijn blog staat, voel je dan vrij om hem te delen. Mijn bereik kan altijd groter en mijn Italiaanse volgers hoef ik niet te overtuigen van de noodzaak om binnen te blijven. Dus ik schrijf deze wederom alleen in het Nederlands. 

Koffie drinken in de zon in de tuin of op je balkon kan prima. Even een blokje om, om een frisse neus te halen ook. Je noodzakelijke boodschappen moet je zeker doen, maar ga niet hamsteren en houd je aan de voorschriften: 1,5 meter afstand…. En dan NIET voorkruipen in de rij om dat gat op te vullen dat degene die wél nadenkt, vrij laat.

Met z’n allen naar het strand… NEE. 
Samen yoga-en in het park… NEE. 

“Ja maar de zon schijnt….”

Die zon schijnt in juli ook en dan loop je weer te mekkeren dat het te heet is. 

Je huis opruimen, eindelijk aan die klus beginnen die je al zo lang uitstelt…. Dat kan. Maar er vervolgens een familie-uitje naar het milieupark en de bouwmarkt van maken en dan op TV de ongelofelijk DOMME opmerking maken “nou, met onze groepsimmuniteit zit het wel goed hoor”. Alsjeblieft, haal je verstand even onder die stoeptegel uit waar het de afgelopen maanden heeft gelegen.

Kijk naar de wanhoopskreten van ziekenhuispersoneel. Kijk naar Italië om te zien wat ons te wachten staat als we ons niet aan de voorgeschreven maatregelen houden. Dit is geen vervroegde en verlengde voorjaarsvakantie. Steek je kop niet in het zand, doe niet zo godvergeten stronteigenwijs (sorry, ik heb er geen andere woorden voor), je bent niet almachtig… en al was je dat wel; dit draait niet om jou.

Ik heb hier ook niet voor getekend. Ik ging op 16 januari naar het ziekenhuis, in de veronderstelling om twee weken later weer rond te lopen en mijn leven op te pakken, zonder pijn aan mijn enkel. Ik zit inmiddels al meer dan twee maanden thuis. In verband met de voorschriften komt mijn fysio niet meer aan huis – wat ik volkomen begrijp – dus ik ben op mezelf en FaceTime aangewezen wat betreft mijn oefeningen en herstel. Mijn controle afspraken zullen voorlopig niet doorgaan; mijn situatie is niet fijn, maar ik heb verder niets te klagen. Just have a little Patience….

Maar denk eens aan al die andere onderzoeken en ingrepen die niet door kunnen gaan. Hoeveel mensen in onzekerheid leven omdat ze afhankelijk zijn van een scan of ander onderzoek om te weten wat hen mankeert. Onderzoeken die niet door kunnen gaan, omdat ziekenhuizen hun volledige capaciteit nodig hebben om Corona slachtoffers op te kunnen vangen. Denk daar eens aan, de volgende keer als je in de rij gaat staan voor een potje behangplaksel – dicht op je voorganger “geplakt”. Loop niet te mekkeren op Rutte en de regering, dat hij eerder had moeten ingrijpen. Nee, JIJ had eerder moeten luisteren.

XOXO,
Your Twisted Sister

#staysafe #socialdistancing #stayathome

Maandagblog 16 maart 2020

Oke, ik moet nog even verder met mijn rant van gisteren. De scholen zijn dicht. Horeca is dicht. Eindelijk een goede beslissing. Sterkte voor alle ondernemers die het hoofd boven water moeten houden. Maar ik kwam er ook alweer een tegen die denkt in creatieve oplossingen. Die topper ga ik zeker steunen en de komende weken een paar keer eten bij haar bestellen. Hoe sneller we dit onder controle hebben, hoe sneller we het normale leven weer kunnen oppakken.

Respect voor de juffen en meesters, die nu in aller ijl opvang aan het regelen zijn voor de papa’s en mama’s die niet thuis kunnen werken en daarnaast een onderwijsprogramma op afstand proberen te ontwikkelen zodat onze kids niet te ver achter op schema raken. Dank je wel aan iedereen in de “vitale beroepen” die ervoor zorgen dat Nederland niet helemaal in lock down gaat. 

Het enige dat van ons wordt gevraagd – wij die met ons laptopje en een beetje wifi precies hetzelfde thuis kunnen doen als we normaal gesproken op kantoor doen – is het respecteren van de maatregelen. Maatregelen die nodig zijn om te voorkomen dat dit k*tvirus (ja sorry, ik noem het gewoon zo) zich niet als een malle verder verspreidt. Ja, zolang je geen symptomen hebt, mag je theoretisch gezien gaan en staan waar je wilt. Maar je kunt het ook bij je dragen zonder dat je het weet, omdat je zelf geen klachten hebt. 

Is het werkelijk, werkelijk waar zo moeilijk om dan binnen te blijven en alleen even naar buiten te gaan als het echt noodzakelijk is; voor boodschappen bijvoorbeeld. Maar doe die boodschappen dan wel normaal, hou op met dat idiote gehamster en neem je kids (die al snotteren) niet mee, maak er geen familie-uitje van. Noodzakelijke boodschappen en klaar. En in godsnaam, ga niet met z’n allen naar een Ikea, Intratuin, binnenspeeltuin, weet ik wat. Als je echt naar buiten moet, koffie wilt drinken in de zon… dat kan toch ook in je tuin of op je balkon?! Kids moeten uitrazen? Laat ze een rondje rennen om het huis of ga de natuur in, waar je voldoende afstand kunt nemen van anderen. Ik weet dat het ongeloofwaardig klinkt uit mijn mond, I know, maar als je per se naar buiten moet dan denk ook eens out of the box.

Zoals ik gisteren al zei, zit ik al twee maanden zo goed als in quarantaine. Maar ik heb geen seconde het gevoel gehad dat de muren op me af kwamen en nog steeds niet. Zeker houd ik ervan om eropuit te gaan, maar wat niet gaat, dat gaat niet. Punt. Je leert in zo’n periode wel je echte vrienden kennen en op wie je echt kunt bouwen.

Wat zijn nou 3 weken?! Het klinkt misschien lang, maar hoe lang kijk je uit naar je zomervakantie en hoe snel is die voorbij? Als we deze regels niet respecteren, dan blijft er straks weinig zomervakantie over. Dan kunnen we allemaal annuleren en piepen dat we geen geld terug krijgen van de verzekering – want dit is overmacht.

Dus respecteer verdomme die regels (ja dit maakt me echt boos); blijf thuis, geniet van de onverwachte extra tijd samen met je gezin. Nederlanders hebben altijd en overal iets op te mekkeren, voor elke oplossing is een probleem te bedenken, maar denk het eens om. Ontbijt samen aan tafel, zonder tijdsdruk. Eet tussendoor een stuk fruit samen in de zon op je terras. Bestel avondeten bij de lokale horecaondernemer die aan huis bezorgt en bel na het eten met je (schoon)ouders. Wees lief voor elkaar #staysafe #stayathome.

Zo. Rant over.

Oh oh Corona…

De Nederlandse versie staat hier

To blog or not to blog about it… that’s the question that’s been keeping my mind busy over the last few days. I know that sometimes I have to keep my big mouth shut, but this is not a joke anymore and we need to take this shit seriously. Because I am scared. And not in the first place because of the virus itself (although it gets worse these days too), but I’m more concerned about the social and economical consequences we’re facing.

Governments say not to panic buy. But what if only 25% of the people take this serious and the other 75% goes crazy on toilet paper? There will be no food shortages, but look at soap and hand sanitisers… just saying. Staying at home and only go out for food or medicine won’t kill you. Agreed, it’s not funny, but I’m “in quarantine” since 16 January because I had surgery. I still can’t walk properly and am working hard on my revalidation. The only moments I get out of the house are trips to the hospital and since two weeks also to the office. I order my groceries online weekly; just what I need for a week. But now, I can’t get a time slot for the next two weeks.

The Netherlands is in “lock down light” if you ask me and we’re just at the beginning of a new economic crisis and that scares me. Meetings of more that 100 people are not allowed…. but 99 do? I’m sorry but where is your common sense if you think like that?! All shops and restaurants in Belgium are closed during weekends, so what do we do? We go to Maastricht! Que?! I have deep, deep respect for the local entrepreneurs who have the guts to decide to close their businesses until further notice. They chose not to have an income; to protect themselves ánd us. I think it’s very brave to take such a decision and I can’t wait to support them again when everything is back to normal.

Personally, I don’t know what’s right or wrong to do at the moment. I don’t want to panic buy, I don’t even have enough space to keep all this shit. But what if I just act normal, and only buy what I need for a week, but then if that week is over, there is almost nothing left because all of those who dó panic buy?! Apparently, paracetamol is out of stock too. I always have one box in use and one spare. I thought you couldn’t even buy more than two boxes at the time, because if you should take that amount at one time, it could kill you. Just think about those working healthcare or transport (to supply us with all these things we panic buy) and don’t have time to shop, because they can’t work from home or take a day off.

All I can do at the moment is to safeguard myself and drown in my Young Living essential oils to boost my immune system. I used to hate ginger tea, but now it’s all I drink (with a spoon of honey – otherwise I still think it’s disgusting). 

Please everyone, stay safe and respect government measures. And for fuck’s sake, use your common sense and ditch this “I don’t care, I’m not at risk, I won’t get it” attitude. It’s not about you, it’s about respect and taking care of each other. The sooner everyone gets this, the sooner we can flatten this damn curve.

Oh oh Corona… (NL)

An English version is available here.

Ga ik er iets over posten of niet…?! Ik vraag me al dagen af, wat verstandig zou zijn. Ik weet inmiddels wel dat ik soms mijn grote mond beter kan houden, maar come on… dit is geen grapje meer en we moeten dit serieus nemen. Ik vind het enorm beangstigend. In eerste instantie nog niet zo zeer het virus zelf (hoewel de laatste dagen ook steeds meer), maar met name de sociale en economische gevolgen ervan. 

We moeten niet hamsteren wordt er gezegd, want er is geen voedseltekort. Maar als driekwart van de bevolking dat advies aan zijn laars lapt, ontstaat dat op den duur natuurlijk WEL. Kijk maar naar de zeeppompjes en desinfectiegel, waar het mee begon. Twee weken binnen blijven is echt niet het einde van de wereld. Ik zit al sinds 16 januari in “quarantaine”, omdat ik nog niet normaal kan lopen en nog volop aan het revalideren ben. Mijn enige “uitstapjes” zijn naar het ziekenhuis en sinds twee weken weer naar kantoor. Mijn boodschappen komen aan huis; ik bestel wekelijks mijn normale boodschappen die ik nodig heb. Maar nu is er geen bezorgmoment meer te krijgen voor de komende twee weken.

Nederland is in “lock down light”, als je het mij vraagt en we staan aan het begin van een nieuwe economische crisis. Bijeenkomsten van meer 100 personen mag niet, 99 dus wel. Waar zit je logica als je zo denkt?! In België zijn alle winkels en horeca in het weekend dicht, dus trekken we massaal de grens over naar Maastricht. Hallooo..??! Ik heb diep respect voor de ondernemers die in deze moeilijke tijd zelf een beslissing nemen en hun tent tijdelijk dicht gooien. Zij hebben dus geen inkomen, maar kiezen daar zelf voor. Om zichzelf en ons te beschermen. Ik vind het ontzettend knap als je zo’n beslissing durft te nemen en kan niet wachten om ze te steunen als alles weer normaal is.

Zelf weet ik inmiddels niet meer waar ik goed aan doe. Ik wil niet hamsteren, want waar moet ik in godsnaam al die dingen laten? Als ik normaal mijn boodschappen doe en mijn wekelijke voorraad is op, maar ik kan niet meer kopen wat ik normaal koop vanwege alle “hamsters”, wat dan?! Ik heb altijd paracetamol in huis, een doosje in gebruik en een reserve. Blijkbaar is dat nu ook al overal uitverkocht. Komt het überhaupt in iemands brein op, om gewoon te kopen wat je nodig hebt, en dat te blijven doen? Zodat iedereen, ook de mensen die geen vrij kunnen nemen of niet thuis kunnen werken, hun inkopen doen in de beperkte vrije tijd die ze op dit moment hebben?!

Ik probeer mezelf en mijn gezin zo goed mogelijk te “wapenen” om minder vatbaar te zijn. Waar ik een jaar geleden nog gruwelde van verse gemberthee, drink ik nu bijna niks anders meer (wel met een flinke klodder honing – maar dat terzijde). Ik verdrink bijna in mijn etherische oliën van Young Living om mijn weerstand te versterken en was mijn handen vaker dan me lief is. Springen ze normaal in de winter open van de kou, nu worden ze droog van al die zeep. Maar dát en gewoon thuis blijven is echt het minste wat je kunt doen om jouw steentje bij te dragen om de verspreiding van dit k*virus te beperken. 

Een tent met een quick scan voor de ingang van het ziekenhuis… Is dat niet wat ze in Italië een paar weken geleden ook deden..?! Ik hoop dat er vanmiddag een verstandig en eenduidig besluit valt over het sluiten van de scholen. Een besluit dat niet voor interpretatie vatbaar is. Het is voor niemand gemakkelijk in deze tijd, niemand vindt dit leuk maar van een beetje respect, wederzijds begrip en niet alleen maar “ikke ikke ikke” is nog niemand doodgegaan.

Blog #170

Het is al een tijdje wat rustiger op mijn blog (en Insta), maar dat betekent niet dat ik stilzit. Nou ja, letterlijk natuurlijk wel haha (met een poot omhoog), maar achter de schermen ben ik  hard bezig om Boek 2 vóór de zomer klaar te hebben. Dat betekent concreet nog zo’n 3 maanden… aaaah! Ik moet nog zo’n 3 hoofdstukken finetunen en ondertussen ben ik met papier en potlood ook al bezig met het omslagontwerp. 

Verder genoeg ideeën in mijn hoofd en onderwerpen waar ik nog over wil schrijven. Ook mijn website heeft een opknapbeurt nodig maar ik kan helaas niet alles tegelijk. Budget om het uit te besteden heb ik niet – want Your Twisted Sister draait vooral nog op spaargeld – en bovendien wil ik het graag zelf doen, omdat ik daar alleen maar heel veel van leer.

Dus voorlopig weinig nieuwe blogs, want naast het #bloggerlife raast ook het gewone leven door en fietst (haha woordgrapje) er een revalidatie tussendoor. Tenzij ik dringend de behoefte voel om mijn Twisted Opinion te ventileren 😉 of als Mark Owen langs komt.

XOXO,
Your Twisted Sister

What you see, is what you get

Er moet me iets van het hart. Onlangs sprak ik met een vriendin. We kletsten over van alles; onze gemoedstoestand, onze zorgen, emoties… We zitten allebei al een tijdje niet heel lekker in ons vel en dagen komen met ups en downs. We herkennen veel in elkaars verhaal maar ontdekken ook een stuk dat we nog niet van elkaar kennen. Is dit iets van onze generatie (geboren in de jaren 80), of een typische vrouwenkwaal? Want mannen hoor je nooit over angsten en onzekerheden. En dan opeens zegt ze “Ja duh, maar social media is niet realistisch”. Dan wil ik het liefst uitschreeuwen “WTF?! Wáárom in hemelsnaam?!”.

We maken ons er allemaal schuldig aan; alleen maar mooie plaatjes delen. Tuurlijk, ik wil ook niet met mijn out-of-bed coupe, bril, onderkinnen en blote-billen-gezicht tot in de eeuwigheid rondzwerven op het internet. Een goede selfie-hoek en een make-upje is prima, maar het leven is niet perfect en iedereen heeft wel eens een mindere dag. Waarom moeten we de werkelijkheid continu mooier maken dan die is? In mijn ogen is er niks mis met eerlijk en open zijn, óók als het even wat minder gaat. Moet je dat dan online delen? Misschien wel en misschien júist dan, omdat je in je eigen omgeving geen gehoor krijgt en hulp of vriendschap dan uit een onverwachte hoek kan komen.

Soms heb ik het idee dat eerlijkheid juist helemaal niet gewaardeerd wordt. Delen dat je je niet happy voelt, wordt gezien als een vorm van zwakte… als je de commentaren op social media soms leest. Nu zeg ik niet dat je continu op z’n Brigitte Kaandorp’s “Ik heb een heel zwaar leven” moet gaan zitten posten. Maar met eerlijke berichten houden we het realistisch en van een beetje empathie is nog nooit iemand slechter geworden. Omdat we alleen maar mooie dingen delen, leggen we onszelf en anderen een onnatuurlijke druk op. Iedereen wil voldoen aan dat ideaalbeeld, of voelt dat dit moet. Als we dat niet doen, voelen we ons slecht en gaan we aan onszelf twijfelen.

Als ik mijn ongezouten mening geef over het gedrag van Nederlanders die ik tegenkom op vakantie, dan zeur ik. Als ik in een blog mijn angst voor autorijden of aversie tegen Kerst deel, stel ik me aan of moet ik me verantwoorden. Terwijl ik op zo’n moment JUIST zoek naar lotgenoten, mensen die zich herkennen in mijn verhaal en met wie ik mijn ervaringen kan delen. Om mijn hart te luchten. Oke, met die Nederlanders-op-vakantie-blog hoop ik ook dat je je herkent in mijn af en toe slechte humor 😉 haha.

Maar goed, wat ik wil zeggen is dat onzekerheid en perfectionisme misschien aangeboren eigenschappen zijn, maar die worden enorm gevoed door je directe omgeving. Druk om te presteren zoals er van je verwacht wordt en voldoen aan sociaal gewenst gedrag, vaak met migraine tot gevolg. Toen ik ooit een keer genoeg moed had verzameld om te bedanken voor een uitnodiging, kreeg ik – achter mijn rug om – letterlijk het compliment “nou, die is ook onzeker” naar mijn hoofd. Het was niet de eerste en zeker niet de laatste keer. Maar daar ben ik klaar mee. Ik ben f*cking 37; het wordt tijd dat ik ga doen wat IK wil (en ga laten wat ik niet wil), waar IK blij van word en wat goed voelt voor mij en mijn gezin. Ik wil niet langer toneelspelen.

Daarom post ik geen “gemaakte” foto’s op social media. Geen “gezellig” familiediner met hashtags als #love #family en #allthatmatters als ik op dat moment liever gewoon thuis op de bank had gelegen. Wat ik deel, is eerlijk en oprecht en daar sta ik voor 200% achter. Ik zou een slechte influencer zijn haha. Mijn boek bevat mijn eerste 100 blogs; die schreef ik als therapie om uit een hele donkere periode te komen. Dus die blogs zijn zeker niet allemaal positief en bevatten scheldwoorden zoals k*t en f*ck, ja inderdaad. Die woorden gebruik ik om mij uit te drukken. Als ik opeens “potverdikke” zou schrijven, zou iedereen die me goed kent, me niet serieus nemen en me in mijn gezicht uitlachen. Tenminste, dat zou eerlijk zijn. Het zou niet eerlijk zijn om in mooiere woorden te schrijven, als het niet zo voelde.

Moraal van dit verhaal? Doe waar jij je goed bij voelt, want je doet het toch nooit voor iedereen goed. Maak het niet mooier dan het is en doe je niet anders voor om aardig(er) gevonden te worden. Geloof in jezelf en doe dat, waar jij blij van wordt. Het is jouw leven en dat is te mooi om te verspillen aan iets waar je niet gelukkig van wordt. Maar zeik een ander ook niet af; behandel de ander zoals jij ook behandeld zou willen worden.

Eerlijk en oprecht. Precies dát is de boodschap die ik met Your Twisted Sister probeer over te brengen.

This is me.
What you see is what you get.
Don’t like it? Leave.
Do like it? Let’s have a coffee.

Or wine. Or both ;-).